Kontrbas ayakta da, yüksek bir tabureye oturarak da çalınır. İkisi de yerleşik uygulamadır.
Ayakta çalarken çalgı gövdeye yaslanır, ağırlık bacaklara dağılır. Hareket alanı geniştir; orkestra ve caz icrasında yaygındır.
Tabureyle çalışırken çalgı sol bacağın iç tarafına oturur. Uzun provalarda yorgunluk azalır, sol elin konum değiştirmesi kolaylaşır.
Seçimi belirleyen üç şey vardır: icra süresi, çalınan müzik ve bedenin rahatı. Hangi duruş seçilirse seçilsin ortak ölçüt aynıdır: çalgı kendi ağırlığında durur, sol el onu taşımaz.
Sol el çalgıyı tutmak zorunda kalıyorsa duruş yanlıştır. O el yalnızca perdeye basmakla yükümlüdür.
Omuz düşük, boyun serbesttir. Kaldırılmış bir omuz sağ kolun yay hareketini kısıtlar.
Çalgının eğim açısı da duruşun parçasıdır; çok dik duran bir kontrbasta yay teline dik inemez. Başlangıçta iki duruş da denenir; beden hangisinde daha az kasılıyorsa çalışma oradan kurulur.
Tabure kullanılıyorsa yüksekliği bir kez bulunup işaretlenir; ortak kullanılan odalarda her seansta yeniden aranmaz. Ayakta çalışan bir icracı da uzun provalarda ara vermeyi programına koyar. Ağırlık sürekli aynı bacağa biner.
Derslerimizde duruş, çalgı boyu ve tabure yüksekliğiyle birlikte ayarlanır.