Kontrbasın tiz bölgesinde parmak arası mesafe daralır ve boynun arkası biter. Bu noktadan sonra el yeni bir düzene geçer.
Başparmak boynun arkasından çıkıp telin üstüne gelir ve kendisi de bir perde parmağı olur. Bu düzende dört parmak birden kullanılır; mesafeler daraldığı için açıklık artık sorun değildir.
Geçiş anı çalışmanın en kritik yeridir. Başparmağın tel üzerine yerleşmesi, elin bütün ağırlık dağılımını değiştirir.
Başparmak genellikle doğal bir armonik sesin üzerine oturtulur; bu, konumun nerede olduğunu kulakla doğrulamayı sağlar.
Baskı kuvveti burada daha da azalır. Tiz bölgede tel kısadır ve küçük bir kuvvet yeterlidir.
Bu teknik solo dağarın ve caz icrasının tiz bölümleri için gereklidir; orkestra partilerinde de belirli yerlerde kullanılır.
Çalışma yavaş ve kısa sürelerle yapılır. Başparmak bu işe alışkın değildir ve çabuk yorulur.
Geçişin oturduğu, alt bölgeden tiz bölgeye giderken sesin kesilmemesinden anlaşılır.
Bu konuma geçerken çalgının eğimi de yardımcı olur. Gövde birkaç derece öne yatırıldığında kol tiz bölgeye daha rahat ulaşır; bu küçük ayar geçişi belirgin biçimde kolaylaştırır.
Derslerimizde başparmak konumu temel konumlar oturduktan sonra eklenir.