Senfoni orkestrasında kontrbaslar bir bölme oluşturur ve dinleyici tek tek icracıları değil bölmenin toplam sesini duyar.
Bu, bireysel icradan farklı bir disiplin gerektirir. Birinci konu yay yönüdür.
Bütün bölme aynı anda aynı yönde yay çeker; yön farkı hem görüntüde hem seste dağınıklık yaratır.
Yay yönleri grup şefi tarafından belirlenir ve partisyona işlenir. Bu işaretler tartışılmaz, uygulanır.
İkinci konu giriştir. Kalın teller geç konuştuğu için bas bölmesi biraz erken hazırlanır; aksi hâlde bütün orkestra geriden gelir gibi duyulur.
Üçüncü konu entonasyondur. Sekiz çalgının küçük sapmaları toplanır ve bulanık bir alt bölge oluşur.
Dördüncü konu dinamiktir. Bas bölmesi kendi içinde dengeli çalar, öne çıkmadan zemini taşır.
Provada bölme kendi arasında ayrı çalışır; bu çalışma tutti provasından çok daha verimlidir. Part okuma da ayrı bir beceridir; uzun es bölümlerinden sonra doğru ölçüde girmek sayım gerektirir.
Bölme içindeki oturma düzeni de sesi etkiler. Birbirini duyamayan iki sıra ayrı ayrı çalar; provada düzen bir kez kurulduğunda sabit tutulur ve konserde değiştirilmez.
Derslerimizde orkestra disiplini topluluk derslerinde uygulanır.