Caz topluluğunda kontrbas solo aldığında iki ayrı sorunla karşılaşır: duyulmak ve zemini kaybettirmemek.
Duyulma sorunu fizikseldir. Bas bölgesi kalabalık bir topluluğun içinde kaybolur. Diğer çalgılar solo sırasında seyrelir.
Solist de üst bölgeye çıkar. Orta ve tiz bölgede çalınan bir cümle, aynı cümlenin alt bölgedeki hâlinden çok daha net duyulur.
Zemin sorunu ise yapısaldır. Bas yürüyüşü bıraktığında topluluğun tempo dayanağı zayıflar.
Solo sırasında davul ve piyano zamanı daha belirgin taşır; düzen önceden konuşulur.
Solonun kendisi motif üzerine kurulur. Üç dört notalık bir fikir tekrar edilir, taşınır ve büyütülür.
Formun kendisi kaybolmaz; kaç ölçü geçtiği sayılmıyorsa solo müzikten kopar.
Boşluk burada özellikle işe yarar. Susan bir ölçü, bas bölgesinde dolu bir ölçüden daha çok dikkat çeker.
Pizzicato ile yay arasında geçiş de bir seçenektir; yayla çalınan bir solo bambaşka bir renk verir.
Solonun uzunluğu önceden kararlaştırılır. Kaç tur çalınacağı bilinmediğinde hem solist hem topluluk sona doğru tereddüt eder; belirlenmiş bir uzunluk, soloya yapı kazandıran ilk ögedir.
Derslerimizde solo çalışması form sayımıyla birlikte yapılır.