Orkestra partilerinde bazı bölümler bütün bölmeyle, bazıları ise tek bir icracıyla çalınır. Bu iki durum farklı bir yaklaşım ister ve geçişleri önceden planlanır.
Bölmeyle çalarken hedef kaynaşmaktır. Ses biraz daha az kişisel, tını biraz daha yuvarlak tutulur.
Tek başına çalarken hedef netliktir. Ses başlangıcı daha belirgin, entonasyon daha keskindir.
Yay kullanımı da değişir. Tutti bölümlerinde yay daha az, solo bölümlerde daha çok kullanılır.
Vibrato bir başka farktır. Bölme içinde ölçülü kullanılır; solo bölümde serbestleşir.
Geçiş anı en dikkat isteyen yerdir. Bölmeden çıkıp solo alan bir icracı, ses karakterini bir ölçüde değiştirmek zorundadır.
Bu geçişler partisyonda işaretlenir ve provada denenir. Dinleyici bu farkı teknik olarak değil, dikkatinin nereye çekildiğiyle algılar; doğru yapıldığında geçiş kendiliğinden duyulur.
Bu geçişler ses şiddetiyle de desteklenir. Solo bölüme girerken bir kademe yükselmek, dinleyicinin dikkatini teknik bir işaret olmadan yönlendirir. Geri dönüşte aynı kademe geri verilir; verilmediğinde bölme içinde tek bir çalgı öne çıkar ve kaynaşma bozulur.
Derslerimizde tutti ve solo ayrımı orkestra çalışmalarında ele alınır.